ในโลกที่เกมใหม่ถูกปล่อยออกมาอย่างต่อเนื่อง ความหมายของ “ใหม่” กลายเป็นสิ่งที่อยู่ได้ไม่นาน แต่ Best games กลับไม่เคยถูกแทนที่จริง ๆ มันไม่ได้แข่งกับเวลา แต่ค่อย ๆ ถอยออกจากเวลา แล้วไปอยู่ในพื้นที่ของความทรงจำ ที่ยังคงทำงานอยู่แม้ไม่มีการเปิดเกมอีกเลย

เมื่อย้อนกลับไป PlayStation games คือช่วงที่เกมเริ่มมีความลึกมากขึ้นในเชิงประสบการณ์ โลกในเกมไม่ได้เป็นเพียงพื้นที่ให้เล่น แต่กลายเป็นพื้นที่ที่ผู้เล่นเข้าไปมีอารมณ์ร่วมจริง ๆ ทุกการกระทำเริ่มมีความหมายในระดับความรู้สึก เกมจำนวนมากจึงถูกจดจำในฐานะ Best games เพราะมันไม่ได้จบแค่ตอนเครดิตขึ้น แต่ยังคง “อยู่ต่อ” ในใจของผู้เล่น

ในอีกช่วง PSP games คือการทำให้เกมหลุดออกจากกรอบเดิมทั้งหมด มันไม่ต้องมีสถานที่ ไม่ต้องมีเวลาที่เหมาะสม แค่ช่วงสั้น ๆ ก็สามารถเปิดโลกอีกใบขึ้นมาได้ทันที ความทรงจำจาก PSP จึงมักเป็นภาพเล็ก ๆ แต่ชัดเจน เช่น ช่วงเวลาที่เล่นในที่เงียบ หรือช่วงเวลาที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นมาก แต่กลับรู้สึกจำได้ลึกกว่าที่คิด

สิ่งที่ทำให้ Best games ไม่เคยหายไป คือมันไม่ได้เกิดจากความสมบูรณ์แบบ แต่เกิดจาก “ความพอดีในช่วงเวลาหนึ่ง” เกมบางเกมไม่ได้ยิ่งใหญ่ที่สุด แต่ยิ่งใหญ่ในชีวิตของผู้เล่นตอนนั้นพอดี และความพอดีนั้นไม่สามารถสร้างซ้ำได้ ไม่ว่าระบบเกมจะก้าวหน้าแค่ไหนก็ตาม

PlayStation games ในยุคปัจจุบันได้ขยายโลกของเกมไปจนแทบไม่มีขอบเขต โลกในเกมไม่ได้หยุดนิ่ง แต่มีการเปลี่ยนแปลงตลอดเวลา มีระบบที่ตอบสนองต่อผู้เล่น และมีเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง ทำให้ทุกครั้งที่เล่นเหมือนเป็นเหตุการณ์ใหม่ทั้งหมด

ในทางกลับกัน PSP games ยังคงเป็นตัวแทนของความเรียบง่ายที่ค่อย ๆ หายไป มันไม่ซับซ้อน ไม่ต้องใช้เวลาเรียนรู้มาก แต่ให้ความรู้สึกสนุกได้ทันทีตั้งแต่วินาทีแรก และนั่นคือเหตุผลที่แม้เวลาจะผ่านไปนาน มันยังคงอยู่ในความทรงจำเหมือนสิ่งที่ไม่เคยเลือน

ท้ายที่สุดแล้ว Best games ไม่ได้มีจุดสิ้นสุด เพราะมันไม่ได้อยู่ในตัวเกมตั้งแต่แรก แต่มันอยู่ในความคิดของผู้เล่น PlayStation games อาจเป็นภาพของโลกที่ยังคงขยายออกไปเรื่อย ๆ ส่วน PSP games อาจเป็นภาพของอดีตที่ยังคงชัดเจนอยู่เสมอ แต่ทั้งสองอย่างไม่ได้แยกจากกันจริง ๆ เพราะมันรวมกันเป็นเส้นเดียวของประสบการณ์ที่ยังคงไหลต่อไปในความทรงจำ และจะไม่มีวันถึง “จุดจบจริง ๆ” ตราบเท่าที่ผู้เล่นยังคงนึกถึงมันอยู่เสมอ